Gün Gün
Saeed Aaranpoor
9 - 16 Oct 2026
گون گون - سعید آران پور
سعید آران‌پور در سال‌های ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ ، هر روز نقاشی کرده است؛ مقواها را در اندازه‌های مختلف به شکل دایره بریده و با اکریلیک و جوهر روی آن تصویر ساخته است. در هر دایره یک نقاشی مستقل است و در عین حال جزئی از عملی که روز بعد دوباره تکرار می‌شود. همانطور که روز بازمی‌گردد، دایره نیز پس از طی مسیرش
به نقطه‌ی آغاز می‌رسد؛ یا در خوانشی که خود سعید به آن اشاره می‌کند، اساساً آغاز و پایانی ندارد.
این تکرار به یکسانی منجر نشده است. درون شکل ثابت دایره، تصاویر پیوسته تغییر می‌کنند. خواب شب گذشته، خاطره‌ای از کودکی و وقایع تلخ روزهای اخیر می‌توانند در کنار فرم‌هایی قرار بگیرند که سال‌هاست در آثار سعید رفت‌وآمد می‌کنند: سر انسان، کلاه‌خود، خنجر، پرنده، کلاغ و مار روی کف، یکی از همین نقاشی‌ها در مقیاسی بسیار بزرگ اجرا شده است. در میانه‌ی آن حجمی هفت‌لایه از سطح بالا آمده؛ گویی آنچه روی دیوار و زمین تصویر بوده، برای لحظه‌ای جسم پیدا کرده است. پیرامون نقاشی کف، سعید نوشته است. همانطور که در بسیاری از نقاشی‌ها. نوشته‌ها حضور زبان را دارند، اما برای خوانده‌شدن عرضه نشده‌اند. خودش می‌گوید بعضی
چیزها گفتنی نیستند و این‌ها را برای خودش نوشته است. همین وضعیت در صدای نمایشگاه تکرار می‌شود؛ تنظیم عرفان ختایی بر قطعاتی از شعر شاعران معاصر ایران در فضا شنیده می‌شود؛ گاهی کلمه‌ای از میان صدا آشکار می‌شود و دوباره در آن محو می‌شود. متن دیده می‌شود بی‌آنکه کام خوانده شود و کلام شنیده می‌شود بی‌آنکه کام فهمیده شود.
گالری آتلیهی کبود - پاییز ۱۴۰۵